Δελτίο Τύπου

Τρίκαλα, Φεβρουάριος 2013
Εις μνημόσυνον αιώνιον… του φίλου μας Ανδρέα Μπίτου.
andreasbitos 2       
andreasbitos 3

Αντί προοιμίου.

– Που τραβάς ανθοπέταλο
τη ζωή σου να σβήσης;
– Πάω να φέρω την Άνοιξη
σε μια χώρα άλλης ζήσης.

Μη με κλαις. Σ’ άλλα χώματα
τον Απρίλη θα φέρω,
θα σκορπίσω το μήνυμα
μιας αλήθειας που ξέρω•

νύχτα – νύχτα το μήνυμα
το τρανό θα κηρύξω
-του Χριστού την Ανάσταση,
στους νεκρούς που θα σμίξω.
(Γ. Βερίτης, Πασχαλινό)

Για τους περισσότερους από μας, όσους είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε από κοντά και να συναναστραφούμε τον Ανδρέα, η είδηση του θανάτου του μας γέμισε θλίψη και μεγάλη συγκίνηση. Παρά την κρισιμότητα της κατάστασης της υγείας του, η οποία είχε δραματικά επιδεινωθεί το τελευταίο δεκαήμερο, μέσα μας σιγόκαιε η ελπίδα – και θέριευε η βεβαιότητα – πως σύντομα ο καλός μας φίλος θα ήταν και πάλι κοντά μας. Και προσευχηθήκαμε για την ταχεία ανάρρωση, παρακαλέσαμε για την γρήγορη απαλλαγή από την ασθένεια, ευχηθήκαμε για την σύντομη επάνοδο… Ο Παντογνώστης Θεός, όμως, ο δίκαιος καθ’ όλα Κριτής, αποφάσισε αλλιώς…
Και ήρθε η πολύ δύσκολη ώρα να αποχαιρετίσουμε τον φίλο και αδελφό, τον δάσκαλο και μαθητή και συνοδοιπόρο, τον εκλεκτό εκπαιδευτικό και λαμπρότατο ψάλτη.
Άνθρωπος φύσει δραστήριος και δημιουργικός, ο Ανδρέας αποτελούσε τρανό παράδειγμα εργατικότητας και φιλοπονίας. Και με προσφορά και έργο που θα παραμείνει ως σημείο αναφοράς για τους συγχωριανούς και τους συναδέλφους του, προπαντός όμως, για όσους τον έζησαν εκ του σύνεγγυς. Για τον Χορό μας, μάλιστα, ήταν ο πρωτόκλητος Μελωδός, ανταποκρινόμενος πρώτος αυτός και χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό, στο κάλεσμα.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο εκλιπών αγαπητός φίλος δεν έλειψε σχεδόν ποτέ από τις πολυποίκιλες και πολυάριθμες εμφανίσεις του Χορού. Πάντα πρόθυμος και ανιδιοτελής , πάντα φιλότιμος, πάντα χαρούμενος και γελαστός. Κανείς από μας δεν θα μπορούσε να λησμονήσει την ανελλιπή παρουσία του στις εκδηλώσεις και εμφανίσεις μας, στις θείες λειτουργίες και άλλες ακολουθίες, όπου κι αν χρειάστηκε. Τον θυμόμαστε ως λαμπαδάριο στον μεγαλοπρεπή ναό του αγίου Νεκταρίου, ως Πρωτοψάλτη στο ναό του χωριού του, ως δομέστικο στο Μέγαρο Μουσικής, ως απλό χορωδό στη Θεσσαλονίκη. Τον θυμόμαστε στην Αθήνα, στην Καλαμπάκα, στα Τρίκαλα, στο Βόλο, στη Σπάρτη, και κυρίως στα άγια Μετέωρα και στο θεοβάδιστο Σινά και σε πολλές άλλες απαιτητικές εκδηλώσεις και ιερές συνάξεις. Και δεν θα μπορούσε κανείς από μας, την κατ’ αυτόν «εκλεκτή μουσική ομήγυρη», να μην ενθυμηθεί τις ανεπανάληπτες στιγμές χαράς και ευφροσύνης και ψυχικής αγαλλίασης, τις ώρες της κατανυκτικής κοινής προσευχής, τις ευκαιρίες της πέρα από τα τετριμμένα υποβλητικής βυζαντινής ψαλμωδίας κατά τις πολύωρες ακολουθίες, τις τόσες και τόσες κοινές εμπειρίες των τελευταίων 8 ετών.
Για όλους εμάς, τους περιλειπόμενους, ο Ανδρέας έφυγε πολύ νωρίς. Νέος ακόμα και ακμαίος και πολλά υποσχόμενος. Αλλά τούτη την ώρα έρχονται στο νου μας τα σοφά λόγια του Σολομώντος: «Γῆρας γάρ τίμιον, οὐ τό πολυχρόνιον, οὐδέ ἀριθμῶ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιά δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις, καί ἡλικία γήρως, βίος ἀκηλίδωτος». Και παρηγορούμαστε με την πρόνοια του Θεού για το πλάσμα του, σκιρτούμε από ευλάβεια για τη θεία συγκατάβαση και ανατρέχουμε πάλι στον Σοφό Βασιλιά και αναφωνούμε: «Εὐάρεστος Θεῶ γενόμενος, ἠγαπήθη• καί ζῶν μεταξύ ἁμαρτωλῶν, μετετέθη. Ἠρπάγη, μή κακία ἀλλάξη σύνεσιν αὐτοῦ, ἤ δόλος ἀπατήση ψυχήν αὐτοῦ».
Και πάλι, όμως, ανθρωπίνως, θλιβόμαστε για την απώλεια του πεφιλημένου αδελφού, στενοχωρούμαστε και αναπολούμε περασμένες όμορφες στιγμές και αδυνατούμε να κατανοήσουμε το σχέδιο του Θεού. Και έρχεται εκ νέου ο Σολομών να απαλύνει τον πόνο: «Τελειωθεῖς ἐν ὀλίγω, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς• ἀρεστή γάρ ἤν Κυρίω ἡ ψυχή αὐτοῦ, διά τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας».
«Έσπευσεν», λοιπόν, ο Ανδρέας και αναχώρησε από τα πρόσκαιρα προς τα αιώνια. Και συμψάλλει με τους μεγάλους Πρωτοψάλτες και λαμπαδαρίους και δομεστίκους και μελωδούς των περασμένων αιώνων – μαζί με τον δικό μας Χρήστο – και ανυμνεί και μεγαλύνει με τους αγγέλους τον Παντοκράτορα Κύριο και δοξολογεί και ευφραίνεται και πρεσβεύει.
Και είναι κοινή και βεβαία η πεποίθηση και η πίστη μας ότι ο Ανδρέας αναπαύεται στον Ουρανό κι έτσι έχουμε κι εμείς οι Μελωδοί της Τρίκκης και έτερο αντιπρόσωπο στον Παράδεισο, που μας άνοιξε και διεύρυνε το δρόμο και για τη δική μας σωτηρία.

Καλή Ανάσταση καλέ και αγαπημένε φίλε,
Καλή αντάμωση!

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: